ഇന്ത്യയിലെ ഏറ്റവും ദുരൂഹവും പൊതുസമൂഹത്തിന് എളുപ്പത്തിൽ മനസ്സിലാക്കാനാകാത്തതുമായ സന്യാസി പാരമ്പര്യങ്ങളിൽ ഒന്നാണ് അഘോരി സമ്പ്രദായം, കാരണം ശ്മശാനങ്ങളിൽ ധ്യാനം ചെയ്യുക, ശരീരത്തിൽ ചാരം പുരട്ടുക, മരണത്തെയും അശുദ്ധമെന്ന് കരുതപ്പെടുന്ന കാര്യങ്ങളെയും ഭയമില്ലാതെ സമീപിക്കുക തുടങ്ങിയ അവരുടെ ചില ആചാരങ്ങൾ സാധാരണ മനുഷ്യരുടെ ജീവിതരീതിയിൽ നിന്ന് വളരെ വ്യത്യസ്തമാണ്.
പുറത്തുനിന്ന് നോക്കുമ്പോൾ അഘോരികളുടെ ജീവിതം വിചിത്രമായും ചിലപ്പോൾ ഭീതിജനകമായും തോന്നാമെങ്കിലും, അവരുടെ ആത്മീയ അന്വേഷണത്തിന്റെ ലക്ഷ്യം മറ്റുള്ളവരെ ഞെട്ടിക്കുകയോ ഭയപ്പെടുത്തുകയോ ചെയ്യുക എന്നതല്ല, മറിച്ച് മനുഷ്യനെ നിയന്ത്രിക്കുന്ന ഭയം, അഹങ്കാരം, വെറുപ്പ്, സാമൂഹിക വ്യത്യാസബോധം എന്നിവയെ അതിജീവിച്ച് എല്ലാ ജീവജാലങ്ങളിലും ഒരേ പരമസത്യത്തെ തിരിച്ചറിയാൻ ശ്രമിക്കുക എന്നതാണ്.
അഘോരികൾ ആരാണ്?
അഘോരികൾ പ്രധാനമായും ശൈവ സന്യാസ പാരമ്പര്യവുമായി ബന്ധപ്പെട്ടവരാണ്, ശിവനെ അവർ ഒരു ദൈവരൂപമായി മാത്രം കാണാതെ ജനനവും മരണവും സൃഷ്ടിയും സംഹാരവും ഒരുമിച്ച് ഉൾക്കൊള്ളുന്ന പരമബോധത്തിന്റെ പ്രതീകമായി കാണുകയും, മനുഷ്യൻ ശുദ്ധം–അശുദ്ധം, നല്ലത്–ചീത്ത, സ്വീകരിക്കാവുന്നത്–നിരസിക്കേണ്ടത് എന്നിങ്ങനെ സൃഷ്ടിച്ച വിഭജനങ്ങളെ ആത്മീയമായി മറികടക്കാൻ ശ്രമിക്കുകയും ചെയ്യുന്നു.
“അഘോര” എന്ന ആശയം തന്നെ ഭയം ഇല്ലാത്തതും ഭീകരമായി തോന്നുന്നതിനെ അതിജീവിച്ചതുമായ അവസ്ഥയെ സൂചിപ്പിക്കുന്നതിനാൽ, സാധാരണ മനുഷ്യൻ ഭയപ്പെടുന്ന കാര്യങ്ങളെ നേരിട്ട് സമീപിച്ച് അവയോടുള്ള മാനസിക ബന്ധനം കുറയ്ക്കുകയാണ് അവരുടെ ആത്മീയ അഭ്യാസത്തിന്റെ പ്രധാന ഘടകങ്ങളിൽ ഒന്ന്.
എന്തുകൊണ്ടാണ് ശ്മശാനങ്ങളിൽ ധ്യാനം ചെയ്യുന്നത്?
സാധാരണ മനുഷ്യർക്ക് ശ്മശാനം ദുഃഖത്തിന്റെയും നഷ്ടത്തിന്റെയും മരണത്തിന്റെയും സ്ഥലമായിരിക്കുമ്പോൾ, അഘോരിക്ക് അത് ജീവിതത്തിന്റെ നശ്വരത ഏറ്റവും വ്യക്തമായി പ്രകടമാകുന്ന ഒരു ആത്മീയ ഇടമാണ്, കാരണം സമ്പത്ത്, പദവി, പ്രശസ്തി, അധികാരം, സൗന്ദര്യം എന്നിവയിൽ എത്ര അഭിമാനിച്ചാലും അവസാനം ഓരോ മനുഷ്യനും മരണത്തിന്റെ മുന്നിൽ ഒരേ നിലയിലെത്തുന്നു എന്ന സത്യം അവിടെ മറയ്ക്കാനാവില്ല.
അതിനാൽ ശ്മശാനത്തിൽ ധ്യാനം ചെയ്യുന്നത് മരണത്തെ ആരാധിക്കാനുള്ള ഒരു പ്രവൃത്തിയല്ല, മറിച്ച് മരണത്തെ അംഗീകരിച്ചുകൊണ്ട് അതിനോടുള്ള ഭയം കുറയ്ക്കാനും ശരീരത്തോടും ലോകീയമായ തിരിച്ചറിയലുകളോടും ഉള്ള അമിതമായ ബന്ധം വിട്ടുമാറാനും നടത്തുന്ന ഒരു കടുത്ത ആത്മീയ പരിശീലനമായി മനസ്സിലാക്കാം.
ശരീരത്തിൽ ചാരം പുരട്ടുന്നതിന്റെ അർത്ഥം
അഘോരികളുടെ ശരീരത്തിൽ കാണുന്ന ചാരം വെറും പുറംഭംഗിയല്ല, മറിച്ച് മനുഷ്യശരീരം നശ്വരമാണെന്നും ഒരുദിവസം സമ്പത്തും സ്ഥാനവും അധികാരവും പ്രശസ്തിയും എല്ലാം അപ്രസക്തമാകുമെന്നും ഓർമ്മിപ്പിക്കുന്ന ശക്തമായ പ്രതീകമാണ്.
മനുഷ്യന്റെ അഹങ്കാരത്തിന്റെ വലിയൊരു ഭാഗം ശരീരത്തോടും സമ്പത്തിനോടും സാമൂഹിക സ്ഥാനത്തോടും ബന്ധപ്പെട്ടു നിൽക്കുന്നതിനാൽ, എല്ലാം ഒടുവിൽ ചാരമാകുമെന്ന ബോധം അഹങ്കാരത്തെ കുറയ്ക്കുകയും ജീവിതത്തെ മറ്റൊരു കാഴ്ചപ്പാടിൽ കാണാൻ സഹായിക്കുകയും ചെയ്യുന്നു എന്നതാണ് ഈ ആചാരത്തിന്റെ ആത്മീയ അർത്ഥമായി വ്യാഖ്യാനിക്കപ്പെടുന്നത്.
ജീവിതവും മരണവും ഒരേ സത്യത്തിന്റെ ഭാഗങ്ങൾ
അഘോരി ദർശനത്തിൽ ജീവിതവും മരണവും പരസ്പരം വിരുദ്ധമായ രണ്ടു ശക്തികളല്ല, മറിച്ച് ഒരേ പ്രകൃതിചക്രത്തിന്റെ രണ്ടു ഘട്ടങ്ങളാണ്, അതുപോലെ സുഖവും ദുഃഖവും, ലാഭവും നഷ്ടവും, സ്വീകരണവും നിരാകരണവും ജീവിതത്തിൽ സ്വാഭാവികമായി മാറിമാറി വരുന്ന അനുഭവങ്ങളാണെന്നും അവയിൽ ഒന്നിനെ മാത്രം പിടിച്ചുനിർത്താനുള്ള ശ്രമമാണ് പലപ്പോഴും മനുഷ്യന്റെ മാനസിക സംഘർഷത്തിന് കാരണമാകുന്നതെന്നും അവർ കരുതുന്നു.
ജീവിതത്തിലെ മനോഹരമായ കാര്യങ്ങളെ മാത്രം സ്വീകരിക്കുകയും വേദനയെയും നഷ്ടത്തെയും മരണത്തെയും പൂർണ്ണമായി നിരസിക്കുകയും ചെയ്യുന്നതിന് പകരം, ജീവിതത്തിന്റെ എല്ലാ വശങ്ങളെയും ഒരേ ബോധത്തോടെ കാണാൻ കഴിയുമ്പോഴാണ് യഥാർത്ഥ ആത്മീയ സ്വാതന്ത്ര്യത്തിലേക്ക് മനുഷ്യൻ അടുക്കുന്നതെന്ന് അഘോരി പാരമ്പര്യം പഠിപ്പിക്കുന്നു.
ഭയത്തെ നേരിടുന്ന ആത്മീയ പാത
മരണഭയം, നഷ്ടഭയം, അപമാനഭയം, ദാരിദ്ര്യഭയം, ഒറ്റപ്പെടുമെന്ന ഭയം, സമൂഹം എന്ത് പറയും എന്ന ആശങ്ക തുടങ്ങിയ അനവധി ഭയങ്ങളാണ് പലപ്പോഴും മനുഷ്യരുടെ തീരുമാനങ്ങളെ നിയന്ത്രിക്കുന്നത്, അതുകൊണ്ടുതന്നെ ഈ ഭയങ്ങളിൽ നിന്ന് നിരന്തരം ഓടിപ്പോകുന്നതിന് പകരം അവയുടെ വേരുകൾ തിരിച്ചറിഞ്ഞ് അവയെ നേരിട്ട് കാണാൻ പഠിക്കുകയാണ് അഘോരി ആത്മീയ അഭ്യാസത്തിന്റെ പ്രധാന ലക്ഷ്യങ്ങളിൽ ഒന്ന്.
അവരുടെ കാഴ്ചപ്പാടിൽ ഭയം കുറയുമ്പോൾ ലോകീയമായ ബന്ധനങ്ങളും കുറയുന്നു, ബന്ധനങ്ങൾ കുറയുമ്പോൾ മറ്റുള്ളവരുടെ അംഗീകാരത്തിനും സമ്പത്തിനും പദവിക്കും മേലുള്ള ആശ്രയത്വം കുറയുകയും അതിലൂടെ മനുഷ്യൻ കൂടുതൽ സ്വതന്ത്രമായ ഒരു മനോഭാവത്തിലേക്ക് എത്തുകയും ചെയ്യുന്നു.
വാരണാസിയും അഘോരി പാരമ്പര്യവും
അഘോരി സമ്പ്രദായത്തെക്കുറിച്ച് പറയുമ്പോൾ വാരണാസിക്ക് പ്രത്യേക സ്ഥാനമുണ്ട്, കാരണം കാശി ഹിന്ദു ആത്മീയ പാരമ്പര്യത്തിൽ ജീവനും മരണവും മോക്ഷവും തമ്മിൽ കൂടിച്ചേരുന്ന വിശുദ്ധ നഗരമായി കണക്കാക്കപ്പെടുകയും അവിടെയുള്ള ശ്മശാനഘട്ടങ്ങൾ ജീവിതത്തിന്റെ നശ്വരതയെ മനുഷ്യന് വളരെ നേരിട്ട് ഓർമ്മിപ്പിക്കുകയും ചെയ്യുന്നു.
അതുകൊണ്ടുതന്നെ വാരണാസിയിലെ ചില ശ്മശാനപരിസരങ്ങളും ആത്മീയ കേന്ദ്രങ്ങളും അഘോരി സന്യാസികളുമായി ബന്ധപ്പെടുത്തി പറയപ്പെടാറുണ്ട്, എങ്കിലും അഘോരികളെക്കുറിച്ച് പ്രചരിക്കുന്ന എല്ലാ കഥകളും ഒരുപോലെ വിശ്വസിക്കാവുന്നതല്ലെന്നും യാഥാർത്ഥ്യവും അതിശയോക്തിയും വേർതിരിച്ചുനോക്കണമെന്നും ഓർക്കേണ്ടതാണ്.
അഘോരികളെക്കുറിച്ചുള്ള തെറ്റിദ്ധാരണകൾ
സിനിമകൾ, ഡോക്യുമെന്ററികൾ, സോഷ്യൽ മീഡിയ വീഡിയോകൾ എന്നിവയിൽ അഘോരികളെ പലപ്പോഴും ഭീതിജനകമായ ആചാരങ്ങളുമായി മാത്രം ബന്ധപ്പെടുത്തി അവതരിപ്പിക്കാറുണ്ടെങ്കിലും, അവരുടെ സമ്പ്രദായത്തിന്റെ മുഴുവൻ തത്ത്വചിന്തയെ ചില അത്യപൂർവമായ ആചാരങ്ങളിലേക്ക് ചുരുക്കുന്നത് വലിയൊരു തെറ്റിദ്ധാരണയ്ക്ക് കാരണമാകുന്നു.
അഘോരി ദർശനത്തിന്റെ പ്രധാന ആശയം അതിശയകരമായ കാര്യങ്ങൾ ചെയ്യുക എന്നതല്ല, മറിച്ച് മനുഷ്യന്റെ മനസ്സിൽ ആഴത്തിൽ പതിഞ്ഞിരിക്കുന്ന ശുദ്ധി–അശുദ്ധി, ഉയർന്നത്–താഴ്ന്നത്, ഇഷ്ടം–വെറുപ്പ് തുടങ്ങിയ വേർതിരിവുകളെ ചോദ്യം ചെയ്ത് എല്ലാറ്റിലും ഒരേ അടിസ്ഥാന സത്യത്തെ കാണാൻ കഴിയുന്ന മാനസിക അവസ്ഥയിലേക്ക് എത്തുക എന്നതാണ്.
നമുക്ക് എന്താണ് പഠിക്കാനാവുന്നത്?
അഘോരികളുടെ ജീവിതരീതി സാധാരണ മനുഷ്യൻ അനുകരിക്കേണ്ട ഒന്നല്ലെങ്കിലും, അവരുടെ ദർശനം നമ്മുടെ സ്വന്തം ജീവിതത്തെക്കുറിച്ച് ചില ഗൗരവമുള്ള ചോദ്യങ്ങൾ ചോദിക്കാൻ നമ്മെ പ്രേരിപ്പിക്കുന്നു, പ്രത്യേകിച്ച് നമ്മെ ഏറ്റവും കൂടുതൽ നിയന്ത്രിക്കുന്ന ഭയങ്ങൾ എന്തൊക്കെയാണ്, മറ്റുള്ളവരുടെ അഭിപ്രായങ്ങൾക്ക് നാം എത്ര പ്രാധാന്യം നൽകുന്നു, സമ്പത്തോ സ്ഥാനമോ ഇല്ലെങ്കിൽ നമ്മുടെ തിരിച്ചറിവ് എന്തായിരിക്കും, ജീവിതത്തിൽ സ്ഥിരമാണെന്ന് കരുതുന്ന കാര്യങ്ങൾ യഥാർത്ഥത്തിൽ എത്രത്തോളം സ്ഥിരമാണ് തുടങ്ങിയ ചോദ്യങ്ങൾ.
ഈ ചോദ്യങ്ങൾക്ക് ഒരൊറ്റ ഉത്തരമില്ലെങ്കിലും, അവയെ സത്യസന്ധമായി പരിശോധിക്കാൻ തുടങ്ങുമ്പോൾ മനുഷ്യൻ തന്റെ ജീവിതത്തിലെ അനാവശ്യമായ ഭയങ്ങളെയും ബന്ധനങ്ങളെയും തിരിച്ചറിയാൻ തുടങ്ങുകയും അതിലൂടെ കൂടുതൽ ലളിതവും സ്വതന്ത്രവുമായ ഒരു ജീവിതകാഴ്ചപ്പാട് രൂപപ്പെടുത്തുകയും ചെയ്യാം.
അവസാനമായി
അഘോരികളുടെ ജീവിതത്തെ വെറും ദുരൂഹതയുടെയും ഭീതിയുടെയും കഥയായി മാത്രം കാണുന്നതിനേക്കാൾ, മരണത്തെ അംഗീകരിച്ചുകൊണ്ട് ജീവിതത്തിന്റെ യഥാർത്ഥ അർത്ഥം അന്വേഷിക്കുകയും മനുഷ്യനെ ബന്ധിപ്പിക്കുന്ന അഹങ്കാരത്തെയും ഭയത്തെയും സാമൂഹിക വേർതിരിവുകളെയും മറികടക്കാൻ ശ്രമിക്കുകയും ചെയ്യുന്ന ഒരു അപൂർവ ആത്മീയ പാതയായി കാണുന്നതാണ് അവരുടെ സമ്പ്രദായത്തെ കൂടുതൽ ആഴത്തിൽ മനസ്സിലാക്കാൻ സഹായിക്കുന്നത്.
അവരുടെ ഏറ്റവും ശക്തമായ സന്ദേശം ഒരുപക്ഷേ ഇതായിരിക്കാം: മരണം ജീവിതത്തിന്റെ വിരുദ്ധമല്ല, അതിന്റെ ഭാഗമാണ്; ഭയം ഒഴിവാക്കുന്നതിലൂടെ അല്ല, അതിനെ മനസ്സിലാക്കി നേരിടുന്നതിലൂടെയാണ് സ്വാതന്ത്ര്യം ആരംഭിക്കുന്നത്; പുറംലോകത്തെ ജയിക്കുന്നതിനേക്കാൾ സ്വന്തം മനസ്സിലെ ഭയത്തെയും അഹങ്കാരത്തെയും ജയിക്കുകയാണ് ഏറ്റവും പ്രയാസമുള്ള ആത്മീയ യാത്ര.